pl en de

Analiza prawna obecnych regulacji Ustawy o Trybunale Stanu

Ustawa o Trybunale Stanu z dnia 26 marca 1982 r. jest aktem prawnym regulującym ponoszenie odpowiedzialności konstytucyjnej za naruszenie Konstytucji lub ustawy w związku z zajmowanym stanowiskiem lub w zakresie swojego urzędowania, przez podmioty w niej wymienione tj. Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, Prezesa Rady Ministrów oraz członków Rady Ministrów, Prezesa Narodowego Banku Polskiego, Prezesa Najwyższej Izby Kontroli, członków Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, osób, którym Prezes Rady Ministrów powierzył kierowanie ministerstwem oraz Naczelnego Dowódcę Sił Zbrojnych.

 

Art. 1. 1 Za naruszenie Konstytucji lub ustawy, w związku z zajmowanym stanowiskiem lub w zakresie swojego urzędowania, odpowiedzialność konstytucyjną przed Trybunałem Stanu ponoszą:

1) Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej,

2) Prezes Rady Ministrów oraz członkowie Rady Ministrów,

3) Prezes Narodowego Banku Polskiego,

4) Prezes Najwyższej Izby Kontroli,

5) członkowie Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji,

6) osoby, którym Prezes Rady Ministrów powierzył kierowanie ministerstwem,

7) Naczelny Dowódca Sił Zbrojnych.

2. W zakresie określonym w art. 107 Konstytucji odpowiedzialność przed Trybunałem Stanu ponoszą również posłowie i senatorowie.

Obecnie, wstępny wniosek o postawienie Prezydenta w stan oskarżenia może być złożony Marszałkowi Sejmu przez co najmniej 140 członków Zgromadzenia Narodowego (art. 6 ust. 1). Natomiast wstępny wniosek o pociągniecie do odpowiedzialności przed Trybunałem Stanu podmiotów wskazanych w art. 1 ust 1 pkt 2-7 Ustawy, może być złożony Marszałkowi Sejmu przez Prezydenta bądź posłów, w liczbie co najmniej 115 (art. 6 ust 2). Wstępny wniosek o pociągniecie do odpowiedzialności konstytucyjnej osób, o których mowa w art. 1 ust. 1 pkt 3-7 może być złożony Marszałkowi Sejmu również przez komisję śledczą powołaną na podstawie art. 111 Konstytucji (art. 6 ust. 3).

 

Art. 6. 1. Wstępny wniosek o postawienie Prezydenta w stan oskarżenia może być złożony Marszałkowi Sejmu przez co najmniej 140 członków Zgromadzenia Narodowego.

2. Wstępny wniosek o pociągnięcie do odpowiedzialności przed Trybunałem Stanu osób, o których mowa w art. 1 ust. 1 pkt 2–7, może być złożony Marszałkowi Sejmu przez:

1) Prezydenta,

2) posłów, w liczbie co najmniej 115.

3. Wstępny wniosek o pociągnięcie do odpowiedzialności konstytucyjnej osób, o których mowa w art. 1 ust. 1 pkt 3–7, może być złożony Marszałkowi Sejmu również przez komisję śledczą powołaną na podstawie art. 111 Konstytucji.

Pociągnięcie do odpowiedzialności konstytucyjnej Prezydenta RP

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej może być pociągnięty do odpowiedzialności przed Trybunałem Stanu za naruszenie Konstytucji, ustaw, za popełnienie przestępstwa lub przestępstwa skarbowego (art. 2 ust. 1).

Art. 2. 1. Prezydent może być pociągnięty do odpowiedzialności przed Trybunałem Stanu za naruszenie Konstytucji, ustawy, za popełnienie przestępstwa lub przestępstwa skarbowego.

W obecnym stanie prawnym, wstępny wniosek o postawienie Prezydenta w stan oskarżenia może być złożony Marszałkowi Sejmu przez co najmniej 140 członków Zgromadzenia Narodowego (art. 6 ust. 1), czyli organu konstytucyjnego składającego się z posłów i senatorów obradujących wspólnie.

Art. 6. 1. Wstępny wniosek o postawienie Prezydenta w stan oskarżenia może być złożony Marszałkowi Sejmu przez co najmniej 140 członków Zgromadzenia Narodowego.

Do zadań Marszałka Sejmu należy skierowanie wniosku do Komisji Odpowiedzialności Konstytucyjnej, która wszczyna postępowanie oraz kolejno uchwala sprawozdanie o wystąpieniu do Zgromadzenia Narodowego z wnioskiem o postawienie Prezydenta w stan oskarżenia albo o umorzenie postępowania w sprawie (art. 9g Ustawy).

Art. 9g. 1. Komisja Odpowiedzialności Konstytucyjnej uchwala sprawozdanie o wystąpieniu do Zgromadzenia Narodowego z wnioskiem o postawienie Prezydenta w stan oskarżenia albo o umorzenie postępowania w sprawie.

Kolejno, jeżeli zostaną spełnione przesłanki stanowiące o pociągnięciu do odpowiedzialności konstytucyjnej, Komisja przedstawia Zgromadzeniu Narodowemu sprawozdanie z przeprowadzonego postępowania wraz z wnioskiem o postawienie Prezydenta w stan oskarżenia (art. 10 ust. 1). Zgromadzenie Narodowe podejmując uchwałę o postawieniu Prezydenta w stan oskarżenia, wybiera spośród członków Zgromadzenia dwóch oskarżycieli, z których każdy powinien spełniać warunki wymagane przez ustawę do powołania na stanowisko sędziego (art. 10 ust. 2 Ustawy).

Art. 10. 1. Komisja Odpowiedzialności Konstytucyjnej przedstawia Zgromadzeniu Narodowemu sprawozdanie z przeprowadzonego postępowania wraz z wnioskiem, o którym mowa w art. 9g ust. 1.

1a. Z dniem podjęcia przez Zgromadzenie Narodowe uchwały o postawieniu Prezydenta w stan oskarżenia przed Trybunałem Stanu sprawowanie urzędu przez Prezydenta ulega zawieszeniu.

2. Podejmując uchwałę o postawieniu Prezydenta w stan oskarżenia, Zgromadzenie Narodowe wybiera spośród członków Zgromadzenia dwóch oskarżycieli, z których każdy powinien spełniać warunki wymagane przez ustawę do powołania na stanowisko sędziego.

3. Po podjęciu przez Zgromadzenie Narodowe uchwały o postawieniu Prezydenta w stan oskarżenia Marszałek Sejmu przesyła, z zastrzeżeniem art. 13 ust. 2b, przewodniczącemu Trybunału Stanu, uchwałę Zgromadzenia Narodowego wraz z uchwałą Komisji Odpowiedzialności Konstytucyjnej albo wnioskiem mniejszości, które w dalszym postępowaniu przed Trybunałem Stanu stanowią akt oskarżenia.

Po podjęciu przez Zgromadzenie Narodowe uchwały o postawieniu Prezydenta w stan oskarżenia, Marszałek Sejmu przesyła przewodniczącemu Trybunału Stanu, uchwałę Zgromadzenia Narodowego wraz z uchwałą Komisji Odpowiedzialności Konstytucyjnej albo wnioskiem mniejszości, które w dalszym postępowaniu przed Trybunałem Stanu stanowią akt oskarżenia. Obecnie, postawienie Prezydenta w stan oskarżenia może nastąpić uchwałą Zgromadzenia Narodowego, podjętą większością co najmniej 2/3 głosów ustawowej liczby członków Zgromadzenia Narodowego (art. 13 ust. 1).

Art. 13. 1. Postawienie Prezydenta w stan oskarżenia może nastąpić uchwałą Zgromadzenia Narodowego, podjętą większością co najmniej 2/3 głosów ustawowej liczby członków Zgromadzenia Narodowego.

(...)

Wniosek o pociągnięcie do odpowiedzialności konstytucyjnej osób wymienionych w art. 1 ust. 1 pkt 2-7 Ustawy może zostać złożony Marszałkowi Sejmu jedynie przez Prezydenta (1) i/lub grupę posłów w liczbie co najmniej 115 (2) (art. 6 ust 3). Wstępny wniosek może być złożony Marszałkowi Sejmu również przez komisję śledczą powołaną na podstawie art. 111 Konstytucji (art. 6 ust 3).

Obecnie to do Marszałka Sejmu należy skierowanie wniosku do Komisji Odpowiedzialności Konstytucyjnej, która wszczyna postępowanie (art. 7).

Art. 7. Marszałek Sejmu kieruje wniosek do Komisji Odpowiedzialności Konstytucyjnej, która wszczyna postępowanie.

Komisja uchwala sprawozdanie o wystąpieniu do Sejmu z wnioskiem o pociągnięcie osób do odpowiedzialności przed Trybunałem Stanu albo o umorzenie postępowania w sprawie (art. 9g).

Art. 9g ust. 2.W stosunku do osób wymienionych w art. 1 ust. 1 pkt 2–7 i ust. 2 Komisja uchwala sprawozdanie o wystąpieniu do Sejmu z wnioskiem o pociągnięcie tych osób do odpowiedzialności przed Trybunałem Stanu albo o umorzenie postępowania w sprawie.

Uchwałę o pociągnięciu do odpowiedzialności przed Trybunałem stanu osób z art. 1 ust 1 pkt 3 – 7 tj. Prezesa Narodowego Banku Polskiego, Prezesa Najwyższej Izby Kontroli, członków Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, osób, którym Prezes Rady Ministrów powierzył kierowanie ministerstwem, Naczelnego Dowódcę Sił Zbrojnych, Sejm podejmuje bezwzględną większością głosów w obecności co najmniej połowy ustawowej liczby posłów (art. 13 ust. 1a). Natomiast w przypadku Prezesa Rady Ministrów oraz członków Rady Ministrów uchwałę o pociągnięciu podejmuje Sejm większością 3/5 ustawowej liczby posłów (art. 13 ust 1b).

Art. 13. 1a. Uchwałę o pociągnięciu do odpowiedzialności przed Trybunałem Stanu osób, o których mowa w art. 1 ust. 1 pkt 3–7 oraz ust. 2, Sejm podejmuje bezwzględną większością głosów w obecności co najmniej połowy ustawowej liczby posłów.

1b. Uchwałę o pociągnięciu do odpowiedzialności przed Trybunałem Stanu osób, o których mowa w art. 1 ust. 1 pkt 2, Sejm podejmuje większością 3/5 ustawowej liczby posłów.

POŻĄDANE ZMIANY REGULACJI PRAWNYCH

Ustawa o Trybunale Stanu z uwagi, iż reguluje szczególny rodzaj postępowania wobec najważniejszych osób w państwie, które swoimi czynami dopuściły się naruszenia Konstytucji lub ustaw w związku z zajmowanym stanowiskiem, powinna w sposób najbardziej zobiektyzowany regulować przedmiotową materię. Postępowanie przed Trybunałem Stanu z uwagi na szczególną materię, jakiej dotyczy, powinno w największym stopniu gwarantować rzetelne i sprawiedliwe rozstrzygniecie sprawy. Wobec powyższego zasadnym jest wprowadzenie zmian zarówno na gruncie podmiotów uprawnionych do złożenia wniosku, jak i podmiotów uprawnionych do jego przyjęcia i rozpatrzenia.

Niezbędnym staje się zatem uchwalenie nowej  ustawy o Trybunale Stanu, która odmiennie, niż dotychczas, regulowałaby tryb postępowania, zasady funkcjonowania i organizację Trybunału Stanu. Dzięki wprowadzeniu w życie poniżej opisanych postulatów zostałaby wprowadzona transparentna procedura realizująca podstawowe cele i założenia przedmiotowego organu konstytucyjnego.

Celem zmiany powinna być modyfikacja trybu pociągnięcia wskazanych w Ustawie podmiotów do odpowiedzialności konstytucyjnej, w tym zmiana dotychczasowego postępowania przed Trybunałem Stanu. Za korzystną zmianę należałoby uznać przede wszystkim przyznanie Izbie Karnej Sądu Najwyższego kompetencji do pociągnięcia osób wymienionych w art. 1 ust 1 pkt 2 -7 Ustawy do odpowiedzialności konstytucyjnej. Jest to organ, który zagwarantuje bezstronne i obiektywne rozpoznanie sprawy. Powierzenie Izbie Karnej Sądu Najwyższego określonych zadań, będzie stanowić gwarancję sprawiedliwego przeprowadzenia postępowania.

Za niezbędne należy uznać wprowadzenie zmian w dotychczasowych regulacjach określających wymogi proceduralne pociągnięcia do odpowiedzialności konstytucyjnej podmiotów wymienionych w Ustawie o Trybunale Stanu. Projekt nowej ustawy powinien zakładać całkowite wyeliminowanie czynnika politycznego w odniesieniu do katalogu osób wymienionych w obecnym art. 1 ust 1 Ustawy. Jedyną kwestią dopuszczającą obecność czynnika politycznego powinno być pociągnięcie do odpowiedzialności przed Trybunałem Stanu posłów i senatorów. W tej kwestii zasadnym byłoby pozostanie przy obecnym trybie pociągnięcia tych osób do odpowiedzialności konstytucyjnej za naruszenie zakazu prowadzenia działalności gospodarczej z wykorzystaniem mienia państwowego i komunalnego.

Przede wszystkim celem zmian powinno być skuteczne wyłączenie wpływu polityków na rolę Trybunału oraz jednocześnie zwiększenie efektywności jego działania. Trybunał Stanu musi stanowić realne zagrożenie dla osób, które w związku z zajmowanym stanowiskiem lub w zakresie swojego urzędowania dopuściły się naruszenia Konstytucji lub ustaw. Koniecznym zatem staje się uchwalenie na nowo mechanizmu, który pozwoliłby uzyskać niezależność polityczną osób pełniących obowiązki w organach Trybunału Stanu.

Nowe uregulowania, powinny zakładać przede wszystkim przejęcie kompetencji Sejmu, Marszałka Sejmu, Komisji Odpowiedzialności Konstytucyjnej oraz Zgromadzenia Narodowego przez Zgromadzenie Ogólne Sędziów Sądu Najwyższego, Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego oraz Zgromadzenia Sędziów Izby Karnej Sądu Najwyższego. Niewątpliwe doświadczenie, wiedza oraz kwalifikacje osób piastujących stanowiska sędziów naczelnego organu władzy sądowniczej w Rzeczypospolitej Polskiej, stanowiłyby gwarancję rzetelnego i sprawiedliwego rozstrzygnięcia sprawy. Odpowiednie przygotowanie merytoryczne, poparte wysokimi kwalifikacjami oraz doświadczeniem sędziów Sądu Najwyższego przesądzałoby o należytym i skutecznym funkcjonowaniu Trybunału.

 

POSTULATY DE LEGE FERENDA

  • Pociągnięcie do odpowiedzialności konstytucyjnej Prezydenta RP

Zasadnicza różnica, jaką powinny wprowadzać regulacje nowej ustawy o Trybunale Stanu powinna polegać na tym, iż wstępny wniosek o postawienie Prezydenta w stan oskarżenia będzie mógł być złożony Pierwszemu Prezesowi Sądu Najwyższemu przez co najmniej 140 członków Zgromadzenia Narodowego i/lub Prokuratora Generalnego. Kolejną zdecydowaną zmianą powinno być przyznanie prawa postawienia Prezydenta w stan oskarżenia wyłącznie Zgromadzeniu Ogólnemu Sędziów Sądu Najwyższego. O tym, aby postawić Prezydenta w stan oskarżenia decydować powinien organ, w którego skład wchodzą sędziowie najwyższej rangi, bezstronni i niezależni, podlegający jedynie prawu i własnemu sumieniu, ale także wolni od jakichkolwiek wpływów innych osób.

Kolejno, to do zadań Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego, powinno należeć skierowanie wniosku do Zgromadzenia Ogólnego Sędziów Sądu Najwyższego. Natomiast do zadań Zgromadzenia Ogólnego Sędziów Sądu Najwyższego należałoby uchwalenie sprawozdania z przeprowadzonych w postępowaniu czynności. Organ ten zwykłą większością głosów uchwaliłby wniosek o postawienie Prezydenta w stan oskarżenia albo o umorzenie postępowania w sprawie.

Pozytywnym rozwiązaniem wydawałoby się przejęcie przez Zgromadzenie Ogóle Sędziów Sądu Najwyższego kompetencji Komisji Odpowiedzialności Konstytucyjnej. W nowej ustawie o Trybunale Stanu pożądanym byłoby, aby to Zgromadzenie Ogólne Sędziów Sądu Najwyższego większością co najmniej 2/3 głosów w obecności co najmniej 3/4 członków Zgromadzenia, podejmowało uchwałę w sprawie wniosku o pociągniecie Prezydenta w stan oskarżenia albo umorzenia postępowania. Podejmując uchwałę o postawieniu Prezydenta w stan oskarżenia Zgromadzenie Ogólne Sędziów Sądu Najwyższego wybierałoby spośród członków Zgromadzenia dwóch oskarżycieli.

Kolejno po podjęciu przez Zgromadzenie Ogólne Sędziów Sądu Najwyższego uchwały o postawieniu Prezydenta w stan oskarżenia, byłaby ona przesyłana przewodniczącemu Trybunału Stanu. Po uchwaleniu nowej ustawy o Trybunale Stanu, Postawienie Prezydenta w stan oskarżenia będzie mogło nastąpić wyłącznie uchwałą Zgromadzenia Ogólnego Sędziów Sądu Najwyższego podjętą większością co najmniej 2/3 głosów w obecności co najmniej 3/4 członków Zgromadzenia.

 

  • Katalog podmiotów z art. 1 ust 1 pkt 2 – 7 Ustawy 

Procedura pociągnięcia do odpowiedzialności konstytucyjnej podmiotów innych niż Prezydent, powinna również zostać dogłębnie zmieniona poprzez wyłączenie roli Sejmu i Zgromadzenia Narodowego.

Przede wszystkim za niezbędne należałoby uznać rozszerzenie kompetencji Izby Karnej Sądu Najwyższego, która uzyskałaby prawo pociągnięcia do odpowiedzialności konstytucyjnej osób wymienionych w art. 1 ust. 1 pkt 2-7 Ustawy tj. Prezesa Rady Ministrów oraz członków Rady Ministrów, Prezesa Narodowego Banku Polskiego, Prezesa Najwyżej Izby Kontroli, członków Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, osób, którym Prezes Rady Ministrów powierzył kierowanie ministerstwem oraz Naczelnego Dowódcę Sił Zbrojnych.

Zmiana wprowadzałaby, iż wniosek o pociągnięcie do odpowiedzialności konstytucyjnej osób powyżej wymienionych mógłby zostać złożony Pierwszemu Prezesowi Sądu Najwyższemu przez Prezydenta, posłów co najmniej 115, lub/i Prokuratora Generalnego. Komisja śledcza mogłaby również złożyć wstępny wniosek Pierwszemu Prezesowi Sądu Najwyższemu. 

  • Udział Prokuratora Generalnego

Kolejnym innowacyjnym rozwiązaniem, jakie warto byłoby wprowadzić, byłoby, nadanie Prokuratorowi Generalnemu dodatkowych kompetencji, które zdecydowanie zwiększyłyby rolę Prokuratury w przedmiocie pociągnięcia osób z art. 1 ust 1 Ustawy, do odpowiedzialności konstytucyjnej.

Zmiana Konstytucji RP 

Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. zawiera w swej treści przepisy regulujące tryb pociągnięcia do odpowiedzialności konstytucyjnej Prezydenta Rzeczypospolitej oraz członka Rady Ministrów. Z uwagi na pełną zasadność wprowadzonych powyżej proponowanych regulacji, odnoszących się do trybu postępowania przed Trybunałem, niezbędne stałoby się również w określonym zakresie, wprowadzenie zmian w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Regulacje opisanych powyżej proponowanych zmian stoją w sprzeczności z obowiązującym brzmieniem przepisów Konstytucji RP regulującymi tryb postawienia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w stan oskarżenia oraz tryb pociągnięcia do odpowiedzialności konstytucyjnej członka Rady Ministrów. Obecny art. 145 ust. 2 Konstytucji RP reguluje, iż postawienie Prezydenta Rzeczypospolitej w stan oskarżenia może nastąpić uchwałą Zgromadzenia Narodowego, podjętą większością co najmniej 2/3 głosów ustawowej liczby członków Zgromadzenia Narodowego na wniosek co najmniej 140 członków Zgromadzenia Narodowego.

Art.  145. Konstytucji RP [Odpowiedzialność konstytucyjna Prezydenta Rzeczypospolitej]

1. Prezydent Rzeczypospolitej za naruszenie Konstytucji, ustawy lub za popełnienie przestępstwa może być pociągnięty do odpowiedzialności przed Trybunałem Stanu.

2. Postawienie Prezydenta Rzeczypospolitej w stan oskarżenia może nastąpić uchwałą Zgromadzenia Narodowego, podjętą większością co najmniej 2/3 głosów ustawowej liczby członków Zgromadzenia Narodowego na wniosek co najmniej 140 członków Zgromadzenia Narodowego.

3. Z dniem podjęcia uchwały o postawieniu Prezydenta Rzeczypospolitej w stan oskarżenia przed Trybunałem Stanu sprawowanie urzędu przez Prezydenta Rzeczypospolitej ulega zawieszeniu. Przepis art. 131 stosuje się odpowiednio.

Proponowane zmiany stoją w sprzeczności z powyżej przywołanym przepisem Konstytucji RP.  Jednakże z uwagi na zasadność ich wprowadzenia i uchwalenia nowej ustawy o Trybunale Stanu, niezbędnym uprzednio, staje się naniesienie, w odpowiednim zakresie, zmian w Konstytucji zgodnie z którymi art. 145 ust. 2 otrzymałby przykładowo brzmienie:

Postawienie Prezydenta Rzeczypospolitej w stan oskarżenia może nastąpić uchwałą Zgromadzenia Ogólnego Sędziów Sądu Najwyższego, podjętą większością co najmniej 2/3 głosów Zgromadzenia Ogólnego Sędziów Sądu Najwyższego w obecności co najmniej 3/4 członków Zgromadzenia, na wniosek co najmniej 140 członków Zgromadzenia Narodowego lub Prokuratora Generalnego.

Oprócz powyższej zmiany niezbędnym stałoby się również znowelizowanie przepisu regulującego tryb pociągnięcia do odpowiedzialności przed Trybunałem Stanu członka Rady Ministrów. Zgodnie z obecnie obowiązującym przepisem art. 156 ust. 2 Konstytucji, uchwałę o pociągnięciu członka Rady Ministrów do odpowiedzialności przed Trybunałem Stanu Sejm podejmuje na wniosek Prezydenta Rzeczypospolitej lub co najmniej 115 posłów większością 3/5 ustawowej liczby posłów.

Art.  156. Konstytucji RP [Odpowiedzialność konstytucyjna Rady Ministrów]

1. Członkowie Rady Ministrów ponoszą odpowiedzialność przed Trybunałem Stanu za naruszenie Konstytucji lub ustaw, a także za przestępstwa popełnione w związku z zajmowanym stanowiskiem.

2. Uchwałę o pociągnięciu członka Rady Ministrów do odpowiedzialności przed Trybunałem Stanu Sejm podejmuje na wniosek Prezydenta Rzeczypospolitej lub co najmniej 115 posłów większością 3/5 ustawowej liczby posłów.

Zgodnie z założeniami Projektu Ustawy opisanymi w powyższej części uzasadniania, proponuje się zmiany w przytoczonym artykule 156 ust. 2, który uzyskałby następujące brzmienie:

Uchwałę o pociągnięciu członka Rady Ministrów do odpowiedzialności przed Trybunałem podejmuje Zgromadzenie Sędziów Izby Karnej Sądu Najwyższego większością co najmniej 2/3 głosów w obecności co najmniej 2/3 członków Zgromadzenia na wniosek Prezydenta Rzeczypospolitej lub Prokuratora Generalnego lub co najmniej 115 posłów.

Po znowelizowaniu powyższych przepisów Konstytucji, założenia proponowane w przedmiotowej ekspertyzie byłyby w całości zgodne z Konstytucją Rzeczypospolitej.

 (...)

Dotychczas obowiązujące regulacje nie gwarantują skutecznego funkcjonowania organu konstytucjonalnego władzy sądowniczej, jakim jest Trybunał Stanu, wobec czego niezbędnym staje się uchwalenie nowej Ustawy, która skutecznie regulowałaby przedmiotową materię.

Postępowanie przed Trybunałem Stanu powinno w największym stopniu gwarantować rzetelne i sprawiedliwe rozstrzygniecie sprawy.

Niezbędnym jest wprowadzenie regulacji mających na celu skuteczne wyłączenie wpływu polityków na rolę Trybunału, dzięki czemu zwiększyłaby się efektywność jego działania.

Zasadna jest zmiana trybu postępowania, funkcjonowania i organizacji Trybunału Stanu, wprowadzająca transparentną procedurę, realizującą podstawowe cele i założenia przedmiotowego organu konstytucyjnego.

Nowe uregulowania zakładać powinny przejęcie kompetencji Sejmu, Marszałka Sejmu, Komisji Odpowiedzialności Konstytucyjnej oraz Zgromadzenia Narodowego przez Zgromadzenie Ogólne Sędziów Sądu Najwyższego, Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego oraz Zgromadzenia Sędziów Izby Karnej Sądu Najwyższego.

Dzięki nadaniu Prokuratorowi Generalnemu określonych projektem kompetencji, zostałby zagwarantowany udziału czynnika państwowego w kwestiach pociągnięcia podmiotów do odpowiedzialności przed Trybunałem Stanu.

Z uwagi na pełną zasadność proponowanych regulacji odnoszących się do trybu postępowania przed Trybunałem, niezbędne staje się w określonym zakresie, wprowadzenie zmian w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Analiza została przygotowana przez zespół ekspertów Fundacji Państwo Prawa